چنان که آغاز کردیم بر همان خواهیم بود...

بعد از سال ها که من و کهنه دوست(همین مهسای خودمان را عرض مینمایم) قصد به رفتن کلاس نواختن الات

لهو و لعب کرده بودیم بالاخره اقا ما را طلبید و مشرف شدیم برای نام نویسی!

من و کهنه ذوست وارد پایگاه لهو و لعب شدیم.اقای مسئول ثبت نام که بلا نسبت زورش میامد حرف بزند 

فقط خدا رحم کرد و ما را همچون پارسال دعوت به کلاس های نقاشی کودکان نکرد!

اقاهه:

من: 

کهنه دوست:ما میخواستیم...

اقاهه نگذاشت کهنه دوست نفس بکشد و زیر میز را نشان داد                                                           

چشم دوختیم به زیر میز...1 عالمه اسم استاد و زمان و کلاسیک و سنتی و اینجور چیز ها بود

من:

 

 

    

      

بالاخره ما به کلاس ویولون مشرف شدیم

اقا ما را طلبید                

حالا دست دست همگی دست دست         

  

freshteh saidi: امشب دارم یا اون شبایی می افتم که تا صبح بیدار بودیم بعدش میرفتیم کلاس حسابان

واقعا چقدر استفاده مفید میکردیماااااا

mahsa berjis:  آخه این شبم مث اون روزا سپری شد....

سهلام سهلام فینگیلی ی ی ی ی ی.....

happy new year

 

سلام عزیزم

عیدت مبارک جییییییییییگییییییلی

اومدی دانشگامون خیلی خوش گذشت                                                   

...شیما میگه توی اتوبوس خیلی کولی بازی دراوردیم  همه نگامون میکردن              

دیدی چقدر انگوری دعوا کرد    تازه همه کارا رو به قول خودشfaild شد!

واااااااااااااااااااااااااااااااااااااای فرشته جوووووووووووووووونم آی لاو یووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو بابا با احساااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااس خیلییییییییییییییییییییییییییییییی ماهییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی
رشتت خیلی ماهه خیلیم بهت میاد خانوم مهندس چرا میخوای عوضش کنی آخه؟

تقصیر من نیست از هم دور شدیم تقصیر روزگارهه...
این موقع که تو اینارو نوشتی من داشتم پروژه هامو تحویل میدادم بعدشم راه افتادم به سمت اصفهان اجیجم...
منم همه ی این خاطره ها کاملا یادمه.....

بازم آی لاو یو ایش لی بیدیش

خیلیییییییییییییییییییییییییییی ماهیییییییییییییییییییییییییییییی

سلام

نمیدونم الان کجایی یا داری چیکار میکنی اما من اینجام اصفهان خونمون نشستم رفتم تو فکرت

اخه ... عجب دنیایه ها... دلم برات تنگ شده خب!

یادته سال اول راهنمایی تازه با هم دوست شده بودیم اخی بچه بودیما...تو با اون صندل باربیات اومده بودی مدرسه هاهاهاها این اولین خاطره منه

یادته 1 روز با هم قهریدیم بعد تو راه خونه هی من میدوییدم جلو تو هی تو میدوییدی جلو من                  

1 روزم سر اون کلاغی که تو کشیده بودی تو دفتر پرورشیت دعوامون شد          همون روز خانم مختاری جای منو عوض کرد بعدش 1 عالمه گریه کردیم    تا 2 ثانیه قبلش داشتیم دعوا میکردیما...            

حالا تازه ایناش هیچی اون لواشکایی که تو راه خونه دور انگشتمون میپیچیدیم بماند...

بعدش تو رفتی منو تنها گذاشتی دقیقا مثه حالا      

رفتی چین نامه بازی میکردیم یادش بخیر                 

اون شبو هیچ وقت یادم نمیره اولای مهر بود زنگ زدم خونه مامان بزرگت عزیزم خیلی خوشحال بود گفت تهرانید ولی نمیدونست کی میاین

یادش بخیر صبحش زنگ اول اومدی تو کلاس ما وااااااااااای نیمیدونی خوار انگار دنیا رو بهم داده بودن..           

درسته کلاسامون با هم نبود ولی ...

تو راهه خونه اکیپی با طناز و نیلوفر گاهی اوقاتم با دیووونه (فریده) زلزله راه مینداختیم تا خونه...          

بعدشم که 2 تا شدیم به وراجا معروف شدیم

1 روز که نبودی میگفت اخی اشکالی نداره برو با درخت درد دل کن!!

بعدم سر کوچه ما به کنفرانس

بعدم کنکور داشتیم باز جداییدیم                    

ای کنکوره...

تابستونم 1 جلسه با هم رفتیم تئوری رانندگی               اون اقا سیبیلو رو دیوونه کردیم هاهاهاها ...جدامون کرد بی ادف                             

راستی یادت ب اشه قرار کلاس ویولنم بریم               

کنکورم دادیم ولی تو رفتی ... رفتی ایلام الانم انجایی نمیدونم شایدم تو اتوبوسی

قرار شده بری شهرکرد ... خدا لطف کرد به اتاقای بغلیتون و اون یارویی که توی نگهبانیه

من که میدونم منشا اون زلزله هایی که وقت و بی وقت تو خوابگاتون میاد کیه؟!!!

       

زودتر بیا که هنوز خیلی از هتلا رو نگشتیم

خلاصه

بابا دلم تنگیده وخی بیا...   

بوس بوس

حرفهای ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
بازهم همان حکایت همیشگی !

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی عظیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ناگهان
چقدر زود
دیر می شو

به نظر آروم میاد ..
بی آزار ..
حتی ضعیف ..
تا ازش چیزی نپرسی فکر می کنی زبون نداره ..
آخی ..
مظلومیت تو چشاش موج می زنه ..
نازی ..
در صورت لزوم چشاش بارونی می شه ..
بمیرم ..
یه لبخند ملیح به تو می زنه ..
جوری که خودتو می بازی ..
خرابش می شی ..
حرفای قشنگ عاشقونه تا دلت بخواد ..
پس مریدش می شی ..
کم کم تو دلت رخنه می کنه ..
دوسش داری ..
حالا دیگه صاحب دل تو شده ..
پس عاشقش شدی ..
 
وقتی به اون چیزی که می خواد می رسه ..
 
هه !
 
دیگه آروم نیست , بی قراره ..
قوی شده ..
زبونش رشد کرده و چند سانتی اومده جلو ..
دیگه گریه کردن رو عیب می دونه ..
کم کم دیگه دوسش نداری ..
افکاره شوم شو وقتی تو فکره با تمام وجود حس می کنی ..
کاری می کنه تا از دستش به اونجات برسی ..
حالا دیگه تو ازش متنفری ..
پس ترکش می کنی ..
 
ولی ! ........
 
تو این بازی بازنده واقعی کیه ؟!!!
کمترین خسارتو کی متحمل شده ؟ ......
چند تا مهره برات باقی مونده ؟ ...
 
درسته نیست ..
ولی یه عینکه بد بینی رو چشات به یادگار گذاشته که همیشه هست ..

من ، ايستاده ام
در حوالی دلتنگی ات
تو سر در گريبان
با بغض نشسته در گلويت
پنجره ، قاب پاييزی خاطرات
کوچه بارانی
پاييز، زرد، نارنجی
در افسون اين جدايی
باد می وزد
من می شمارم مکث های باد را
پشت پنجره
تو هنوز ايستاده ای
نمناک، تبدار، گونه هایت
حادثهِِ ی تو عشق است.......

کاش در دهکده عشق فراوانی بود توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

 کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

 کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

 کاش دریا کمی از درد خودش کم می کرد قرض می داد به ما هرچه پریشانی بود

 کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

 مثل حافظ که پر از معجزه و الهام ست کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چه قدر شعر نوشتیم برای باران غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

 کاش دل ها پر افسانه ی نیما می شد و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه دخترکان اینجا نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود

 کاش چشمان پر از پرسش مردم کمترغرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

 کاش دنیای دل ما شبی از این شبها غرق هر چیز که می خواهی و می دانی بود

 دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم رازاین شعر همین مصرع پایانی بود

در كلاس ادميت ادمي شرمنده شد

گفتمش شرمندگي بهر چه بود ؟

گفت سگ را دیدم و

بهر خدا او بنده شد

او وفا دارد

ولي نصف است اندام تنش

ادمي را كو وفا

و باز هم شرمنده شد ...!!!

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خک غریب
 که در آن هیچ کسی نیست که دربیشه عشق
قهرمانان را بیدار کند
قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید
 همچنان خواهم راند
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
 می فشانند فسون از سر گیوهاشان
 همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
 دور باید شد دور
مرد آن شهر اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود
هیچ اینهتالاری سرخوشی ها را تکرار نکرد
چاله ابی حتی مشعلی را ننمود
 دور باید شد دور
 شب سرودش را خواند
نوبت پنجره هاست
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند
پشت دریا ها شهری است
 که در آن پنجرهها رو به تجلی باز است
بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله به یک خواب لطیف
خک موسیقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد
پشت دریاها شهری است
 که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
 شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند
پشت دریا ها شهری است
 قایقی باید ساخت

برای عاشق شدن
هميشه ديراست حتی سپيده صبح
برای رهائی
هميشه ديراست حتی به رهائی
برای زندگی
هميشه ديراست حتی سپيده صبح به رهائی ...

انگشت اشاره من به گذشته هاست ، با کوله باری حسرت وانبانی حرمان سالهای سپری شده دوردستها ، همچنان در راهم ، خاطرات تلخ وشیرینی که چونان سایه ای درکنار من راه میروند ، درکشاکش همه خاطرات همیشه لحظه هائی هست که آزارت میدهند ، لحظه هائی که تورا فراموش نمیکنند ، با بانگی بلند فریادت میزنند ، وتو همچنان میخواهی از آنها بگریزی اگرچه پای رفتن نداری ، رویاهاو خوابهایت سرشار این لحظه ها میشوند ،پر آشفتگیهای آن میشوی ، آن لحظه های آخر رفتن تو...